ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ...

ಗೆಳೆಯ,

ನೆನಪಿನ ಪುಟದಲಿ ಜೊತೆಯಾದ ನೀನು,
ನೋವು ನಲಿವಿನಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಯಾದೆ,
ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ನಾ ಎಷ್ಟು ಹುಚ್ಚಿಯಾಗಿರುವೆಯೆಂದರೆ,
ನಿನ್ನ ನೆನಪಿಸದ ದಿನ ಕ್ಷಣವಿಲ್ಲದಾಗಿದೆ.

ನೋವಲ್ಲಿ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿದೆ,
ಖುಷಿಯಲಿ ಬಾಗಿಯಾದೆ,
ಉಸಿರಾಡುವ ಉಸಿರಾದೆ,
ನನ್ನೆಲ್ಲ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳು ನಿನ್ನದೆಂದುಕೊಂಡು.

ನಿನ್ನೀ ಸ್ನೇಹಕೆ ಮಾರುಹೋದೆ,
ಸ್ನೇಹ ನನಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ,
ಪ್ರೀತಿಯ ಈ ವೇದನೆ, ಹಿತವಾಗಿದೆ,
ಸದಾ ನಿನ್ನ ಜೋತೆಯಲಿರಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸೆ ಮೂಡಿಸಿದೆ,

ಅದೆಸ್ಟೋ ಬಾರಿ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳೋಣವೆಂದು ಬಂದೆ,
ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ,
ಹೇಳುವುದನ್ನು ಮರೆತೇನೋ,
ಅಥವಾ ಹೇಳಲಾಗದೆ ಹೋದೇನೋ,
ಅಥವಾ ಹೇಳಿದರೆ, ಇರುವ ನಿನ್ನ ಈ ಹಿತವಾದ ಸ್ನೇಹವ ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವೆನೆಂದೋ,
ಹೇಳದೆ ಹೋದೆ.

ಅಂದೊಂದು ದಿನ ನೀ,
ತುಂಬ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದು,
ನಿನ್ನ ವಿವಾಹ ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರ ನನ್ನ ಕೈಗಿಟ್ಟೆ,
ಅದ ನೋಡಿ ನನಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ಕಣ್ಣಹನಿಯೊಂದು ಜಾರಿಬಿಟ್ಟಿತು.

ನೀ "ಯಾಕೀ ಕಣ್ಣಿರು" ಎಂದೆ,
"ನೀ ಮದುವೆಯಾದಮೇಲೆ ದೂರವಾಗುವೆಯಲ್ಲ...?" ಎಂದು ನಾನೆಂದೆ,
ಅದಕೆ ನೀ "ಅಯ್ಯೋ ಪೆದ್ದಿ, ನಾನು ಹೇಗೇ ಇದ್ದರು, ಎಲ್ಲೇ ಇದ್ದರು ನಿನ್ನ ಗೆಳೆಯನಲ್ಲವೇ..?" ಎಂದೆ.
ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ನಿನ್ನ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟೆ,
ಆಗಲೂ ನಿನಗರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಗೆಳೆಯ....

ಇಂತಿ,
ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿಯಾಗಲಿಚ್ಚಿಸಿದ್ದ ಗೆಳತಿ

ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ...